Jan Twardowski
Boję się Twojej miłości
Poeta boi się, że przy końcu świata będzie grala orkiestra dęta, że miłość do Boga okaże się zupełnie inna, boi się, że przed Bogiem będzie czuł sie jak mrówka przed niedźwiedziem. Boi się, że Bóg zbliża ludzi do siebie, ale i uczy ich odchodzić. Boi się Jego miłości, która jest najprawdziwsza i inna.
Poczekaj
Poeta oddaje głos miłości, która zwraca się do kogoś, kto nie wierzy w to, można zgłupieć nawet z dyplomem, nie wierzy w życie bez pieniędzy, w dziewczynkę z zapałkami, w niebo i piekło, “w diabła i Boga”. Zakończenie jest nieco zaskakujące: “Poczekaj, jak Cię rąbnę, to we wszystko uwierzysz”.
Mrówko, ważko, biedronko
Poeta zwraca się do tych istot boskich, tych stworzeń, ktore zazwyczj są niedostrzegane przez ludzi – do mrówki, ćmy, konika polnego, ważki, biedronki, nad ktorą zamyśliłby się nawet sam papież. Siebie porównuje do słonia. który nic nie rozumie, a przecież życie dla każdego człowieka jest jednakowe – “niespokojne i malutkie”.
